MERVE....

Canım kızım, çitlembiğim..

Adet oldu burada sayfalarda birbirimize güzel sözler etmek..

Adettendir diye değil, sana içimden gelenleri yazacağım.

Sen benim yeğenimden ziyade kardeşim gibisin. Bak diğer yeğenlerimde  bunu hissetmem..

Demirlibahçe’de size bakardım yazları… . Ortaokuldaydım ozamanlar …

Melik bebekti, senin balon etekli Tarkan saçlı tipin bugün gibi gözümdedir. Sürekli burnun kanardı, kılcal damarların çatlaktı.  Peşinden gezerdim acaba burnu kanar mı diye korkardım..

Gölgemdin sen benim, akşamları annen işten gelince “Hadi git arkadaşlarınla oyna sen” derdi bana, akşama kadar size bakıyordum. Günün sonunun heyecanı da buydu benim için arkadaşlarımla top oynamak. Ama ne mümkün yapışırdın “ben de gideceğimmm!”  diye tuttururdun. Sinir olurdum sana, annen söz geçiremezdi. Ben havalı havalı oyuna başlamışken sen biterdin dibimde sırıtarak. Bişey diyemezdim atsan atılmaaaz satsan satılmaz yeğen…

Çanta gibi yanımdaydın hep. Kurt yüzme ihtisasa götürürdüm seni bu arada yaşımda 13-14 ha.. Ortaokuldayım düşün Meriçler’den küçük..

Küçük anne gibiydim sorumluluk duyardım senden..

Ne gereksiz? Değil mi? Bu sorumluluk duygusu doğuştan yapışmış bana şimdi anlıyorum.. :J

Sonrasını hatırlamıyorum geri kalan en net anekdot o karanlık gece ve bu yana geçen zaman..

Kapıdan girdiğimde Selma Teyzen haberi verdiğinde ilk hissettiğim şey sen ve Meliki’in hissiydi. Melik Eskişehirde’ deydi, habersizdi, ama sen haberliydin. Ağzımdan çıkan ilk kelimeyi hatırlıyorum “ Merve nerede?” Ne annemi  gördü gözüm ne ablamı ne babanı…

Sonra kenetlenişimi hatırlıyorum sana, sabaha kadar içime akıtarak kanlı gözyaşımı seni telkin etmeye çalıştığımı…

Sabah Melik' i bekleyişimizi, anlamaya çalıştığım acını.. Melik'e haberi benim vermem gerektiğini düşündüğüm ve bu cesareti nasıl kendimde  bulduğumu da hatırlamıyorum. Bu kadar cesur olmak zorunda değildim belki ama sevdiklerimin acısı benden hep 10 adım önde geldi daima… Sonra kollarımın arasında ikinizle o en sevgilimizi uğurlama merasimimiz.. Annenizle son vedaya yüreklendirişim sizi…

İçim kan ağlıyordu oysa.. Ama gözyaşı dökemedim… Ayakta kalmanız gerekti…
Güce ihtiyacınız vardı.Zaten o gün bugün sıyırdım ben.. Tek ben bilirim.. :)

Seninle geçirdiğimiz geceler, sohbetler, senin kafanı dağıtmak için apar topar iş bulmam sana, yanımda yamacımda hissetmem.. Ve geri kalanı sen biliyorsun zaten…

Gelinliğin, evlenmen,mutluluğun, mutsuzluğun, bana verdiğiniz ehemmiyet, beni anlaman, bak gözlerimden yaşları tutamıyorum şu an.. 

Ne çok birikmişiz kızım seninle…….!

Sana yapıştırdığım şarkı çalıyor fonda….

‘Bugün sen çok gençsin yavrum

hayat ümit neşe dolu

mutlu günler vaad ediyor

sana yıllar ömür boyu

ne yalnızlık ne de yalan üzmesin seni

doğarken ağladı insan bu son olsun bu son…

doğarken ağladı insan bu son olsun bu son….

Benim duygusal,

Benim zeki,

Benim  güzel,

benim güçlü kızım..

Hepimizi gülümseten yavrum…

O günden bu yana bir tek şey söyledim herkese benim 2 değil, 4 çocuğum var..

Allah ömür verdikçe, sağ olduğum müddetçe,

Anne gibi yar, teyze gibi yarı, dost gibi yoldaş olmaya andiçtim..

İyi ki doğmuşsun,

İyi ki benim can’ımsın…

Merve'm...

DİYET

Koca Ali, kılıç yapımıyla uğraşan ve askerlik yapan biri­dir. Kendi dükkânında sürekli kılıç yapmakta, hiç kimseyle konuşmamaktadır. Koca Ali’nin ailesi oldukça zengin bir ailedir. Babası hak­sız yere idam edilmiştir. Onu, amcası okutmuştur. Koca Ali, bu zor hayatta kimseye minnet etmeyen biri olduğu için Ana­dolu’ya gelir. Kendi emeği ile demircilik yaparak geçinmeye çalışır. Koca Ali işinin dışında sadece mescide gitmekte, mescit­te mesnevidinlemektedir. Mesnevinin dilini anlamadığı hâlde, ahenginden dahi çok duygulanmaktadır. Yine böyle mescidden evi­ne döneceği bir gün sokakta biraz dolaşır. Daha sonra evine gelir ve uyur. Uykusunun arasında kapısı hızlıca çalmaya baş­lar. Dizdarlar gelmiştir. Evini ararlar. Gece altın keseleri çalın­mış, keseler de Koca Ali’nin evinin yanında bulunmuştur.

Evinde bir de kan görünce bütün şüpheler onun üzerinde toplanır. Koca Ali, ne yapsa suçsuz olduğunu anlatamaz. Ce­za olarak sağ eli kesilecektir. O, kolunun kesilmesindense ba­şının kesilmesini ister. Koca Ali, mahallede çok sevilen biridir. Kimse onun suç­lu olduğuna inanamaz. Mahalleli cimri ve zengin Kasap Hacı Mehmet’e gider. Ondan Koca Ali’nin diyetini ödemesini ister. Yeniçeriler, Kasap Hacı Mehmet’e, Koca Ali’ye yardım etmesi durumunda, Koca Ali’nin onun işlerini göreceğini söylerler. Kasap Mehmet, böylelikle Koca Ali’nin diyetini öder ve kolu­nun kesilmesini önler. Koca Ali, çok zor bir hayatın içine gir­miştir. Kasap Mehmet, bütün işlerini ona yaptırmaktadır. Çok huysuzdur. Sürekli ödediği parayı Koca Ali’nin başına kakar. Koca Ali, hiç cevap vermez, sabretmeye çalışır. Aradan bir hafta geçer. Koca Ali, balta ile kolunu keserek Kasap Meh­met’in yüzüne atar. Böylelikle kolunu kaybeder; fakat guru­runu ve özgürlüğünü kazanır.

   Ömer Seyfettin hikayeleri ile büyüdü neslimiz. Acı ve ajitasyonun dibine vurarak. Arabesk hikayelerle...

En sonu hep bir hayat dersine bağlanırdı. Erdemli olmayı öğretirdi bize, bir o kadar acıyı hissetmeyi. 

Sonra yasaklandı Ömer Seyfettin hikayeleri okullarda, piyasada.

Şimdi düşünüyorum da, yasaklasa mıydık, canımızı yakan hikayeleri, kahramanları hayatımızda, daha  sağlıklı bir nesil olabilmek için.. Koca Milli Eğitim'in bir bildiği vardı elbet. Şimdi ki  gibi başıbozuk değildi eğitim sistemi. Dayak yerdik öğretmenlerimizden ama terbiyeliydik, ahlaklıydık.

Şimdi kitapçılarda her türlü saçma sapan eser satılmakta. Gençler okumakta.

Hepimizin diyetleri olmuştur hayatta ödemesi zor da olsa ödediğimiz.

Yaşadıklarımız, inandıklarımız , gördüklerimiz, görmekten eshef duyduklarımız, inanamadıklarımız, acıyla kabullendiğimiz hikayelerimiz olmuştur elbet...

'Kader ' deyip kuytularına sığındığımız zamanlarla, boşa kürek çektiğimiz hikayelerimizle , ömrümüzü tüketmekteyiz.

Diyet, kaşağı, kütük, ilk cinayet...

Her biri bir yerinden dokunurmuş yaşama.

Maalesef tedavülden kalkması, yasaklanması gerçekleri anlamamıza engel olmadı..

Bir tek duygu vardı diyetten andığımız hayat dersi o da;

Ne mutlu ki Koca Ali  gibi, gururumuzu ve özgürlüğümüzü kazanabildik hikayelerin finallerinde...

Mutlu muydu, hiç düşünmedi böyle şeyleri .Umutlardansa nefret etti daima.

Kış kapıda.

Luck leyleği havada gördü bu yaz. Kapanışını da bu hafta yaptı.

Şimdi  onun için vakit evde pasta, börek, kestane, patlamış mısır, çay, salep yapma vakti.

Güzel geçti seyahatleri Luck'un.

Yollara vurdu kendini eski dostlar, akrabalar gördü.

Daha da ziyade  en güzeli  Anadolu havasını soludu.

Yollarda giderken en sevdiği şeydir yer şekillerini incelemek . "Jeolog olmalıymışım da yanlış meslek seçmişim" der bazen.

Otogarlarda valizleriyle koşturan insanlar, vedalar, kavuşmalar gözlemledi. 

'Ayrılıklar da hayata dair'  dedi, gülümsedi. 

Yol kenarlarındaki köylü pazarlarına daldı. 

Anadolu' nun mütevazi  köylülerinin bekleyişlerine, hayatlarına imrendi, iç geçirdi.

Dağlarda, sokakta, fabrikada tarlada kış gelmeden nafakasını toplayan emekçileri gördü.

Esen rüzgara döndü, çay içti birde sigara tellendirdi.

Sağ gördüklerine sevindi , kayıp geçmiş zamanın yıprattığı yüzleri tanımakta güçlük geçti.. Bıraktıklarının bıraktığı yerlerden uzaklara göçmüşlüğünü gördü gözlerinde.  Gözlerin içinde yalan dünyanın kafa sallayışını gördü...

Anadolu' nun tertemiz yürekli kızları ile tanıştı, sohbetleşti.  Metropol kızlarında göremediği masumiyetin ve içtenliğin sohbetine doyamadı.

Otobüs saatini beklerken yolcuların telaşesini bekleyişini, profillerini geçirdi aklından.

Trende önce gülen sonra ağlayan dünyanın en sevimli bebeklerini sevdi, yanaklarını mıncırdı uzaktan uzağa gözleriyle ve tüm içtenliğiyle.

Yollar geçti, hızla geçen kilometrelerde aracın rüzgarına bıraktı gördüklerini, duyduklarını.

Tanımadığı şehirlerde tanıdık duygular buldu.

Yeditepeli olmasa da Anadolu'nun dağına ovasına tepeden baktı.

Garlarda kazıklandı. Olsun dedi, bu da memleketin geleneği. ;)

Taşra güzelmiş velhasıl. Bahsetmişti daha önce bir yazısında Ankara'dan, metropollerden soğuduğunu. 

Geri dönüş mecburi idi, uydu mecburiyete,indi in'ine...

Şimdi kış geldi. 

Çalışma zamanı, üşüme zamanı, gri sabahlarda, siyah öğlenlerde ve florasanlı akşamlarda oyalanma zamanı.

Resim yapar bu Luck, ama en çokta yazar. Çok özlemiş yazmayı. İçini dökeceği bir sayfası var ki ne mutlu ona..

............

Sızlanma yaşı geçti. Öyle havada suda, buralardayım işte...

Beklerim efenim...
Luck.

En sevdiğim şairin en sevdiğim sözleri ile, Hoşgeldin Kış ! ömrüme...

SOLUK SOLUĞA

Hep yanıldı ve yenilgilere uğradı

Ama atıldı yine de yeni serüvenlere

Vakti olmadı acıların hesabını tutmaya

Durup beklemeye, geri dönmelere vakti olmadı

Yangınlarla geçti ömrü ve hep yalnızdı

-ki onlar daima birer yalnızdırlar

Nerde doğmuştu ve ne zaman kopup

Gitmişti o kentten anımsamıyor artık

Hangi sokaktaydı ilk sevgili ve halâ

Sürüp gider mi ilk öpüşmenin esrikliği

Gizlice buluşmaya gelen ve ölürcesine

Korkular geçiren o kız nerdedir şimdi

Sensiz olursam yaşayamam diyen

O liseli kız hangi kentte kaldı.

Ve o sarışın

O afeti devran bekler mi hâlâ

Atlas yataklara sererek yaşamanın anlamını

Üşüten bir acıydı belki her ayrılık

Her yolculuk yangınların başladığı yereydi

Ama vakti olmadı hesabını tutmaya

Aşkların, ayrılıkların ve anıların

İstese de kalamazdı vakti gelince

Geyik sesleri yankılanınca yamaçlarda

Yürek burkulması ve hüzün ve keder

Aralıksız doldururdu acıların bohçasını

Dudaklarında öpüşlerin gül esmerliği

İçinde kıpırdanıp durur ufuk çizgisi

Ay bile soğuktur o zaman

Bir buz parçasıdır

Çaresiz çıkılacaktır o yolculuklara

Ki bir ömrün karşılığıdır serüvenler

Biraz da serüvendi yaşamak

Belki yatkındı büyük yolculuklara

Ki serüvenler daima büyük aşklar

Ve büyük yolculuklarla başlar

Anıları, aşkları ve bir kenti

Bırakıp gidebilirdi apansız

Apansız başlardı yolculuklar

Hangi saatinde olursa olsun günün

Ve hep kar yağardı nedense

Durmadan kar yağardı yol boyunca

Ve nasılsa yok olup giderdi hüzün

Kent görünmez olunca arkada

Ne bir veda sözcüğü dökülürdü dudaklarında

Ne de dönüp bakardı geriye bir kez olsun

Ne zaman yollara düşse biterdi acılar

Gül yüzlü sular fışkırırdı toprağın karnından

Kavaklarsa oynak bir çingene kızı

Her kıpırdanışında açılıverir uzun ince bacakları

Mekân tutmak ve her akşam aynı ufukta

Güneşin batışını görmek ölümdür biraz

Ölümdür biraz hep aynı yatakta

Aynı kadınla sevişerek sabaha varmak

Kitapları hep aynı raflara sıralamak

Aynı eşyayı kullanmak eskimektir biraz

Soluk soluğa yaşamalı insan

Her sabah yeni bir şeyler görebilmeli

Ve cehenneme dönse de bütün bir ömür

Mutlaka bir şeyler değişmeli her / gün

Ey o büyük yolculukların ürperten heycanı

Okyanus dalgalarının sesleriyle dol bu ömre

Ölüme ve aşka durmadan kement atan

Serüvenlerle geçsin yaşamak

Buz tutmuş bir dünya ortasında

Yollara düşerdi

Dolardı yüreğine

Çıkarıp atardı o zaman deli bir ırmağa

Ne kalmışsa bir önceki serüvenden

Soluk soluğa yaşardı kentleri, aşkları

Bağlanacak kadar kalmadı hiçbirinde

Pervasız bir acemi, bir çılgın

Soyu tükenen bir bilgeydi belki

O yalnız kaybetmesini öğrendi ömründe

Avucundan dökülen kum taneleriydi her şey

Ne bir serseriydi ne de yılgın bir savaşçı

Ama kendi kafasıyla düşünen ve hakkında

Ölüm fermanları çıkarılan biriydi belki

Sevince deli gibi severdi

Pervasız severdi sevince

Dövüşmek ancak ona yakışırdı

Ona yakışırdı aşklar ve yolculuklar

Yoktu bağlandığı herhangi bir şey

Bulutlar gibi çekilip giderdi seslerin arasından

Ne bilir ömrün değerini bir çılgın

Yalnızca kendini yaşamayı nerden bilebilir

Ve başarısız eylemler çağında o

Kaçabilir mi binlerce kez ölmekten

Yerleşik yargıları olmadı hiç

Kurmadı güzel gelecek düşleri

Nerde bir yangın, nerde tehlike

O mutlaka ordaydı birdenbire

Dinsizdi, özgür sayılırdı belki

Ama bağlanmadı özgürlüğe de

Hiçbir yerde yeterinden çok kalmadı

Beklemedi anılar sarnıcının dolmasını

Şikayetsiz yaşadı yaşadığı her günü

Yoktu yüreğinde pişmanlıkların izi

Ayrıntıların izi kalmamış artık

Üst üste yaşanmamış ayrılıklar

Ve bir bulut gibi sıyrılıp gidilmiştir

Dağların, denizlerin üzerinden

Geride kalan ne varsa soluktur şimdi

Titreyen kandiller gibi sönmek üzeredir

(ve her yıl biraz daha harabeye dönen

O eski konaklar gibidir anılar

Gül bahçeleri, sessiz koru ve orman

Yabanıl otlar içinde kaybolur gider)

Belki bir sağanak boşanır apansız

Yüzyıllık bir yağmur başlar

Ve sinsi bir hastalığa dönmeden alışkanlıklar

Yok olup gider her şey, belki kül olur

Hırçın bir okyanustur yürek

Dar gelir ufuk ve mutludur çevreni

Anılarsa birer çıban izidir

Yaşanmaz onların ölgün gölgesinde

Durgun bir su gibi aktı mı yaşamak

Ve zaman uysal bir kısrak gibi dinginleşti mi

Anısız kalınmıyor artık ne yapılsa

Kuşatıyor yolları, aşkı ve ömrü

Bekleyişleri kemiren çakal sesleri

Oysa bütün köprüler yakılmalı ayrılıklar vakti

Ve herhangi bir şeyle eşit olmaksızın

Yollara düşmeli habersiz ve sessiz

Çürük bir diş gibi kanırtıp kentleri

Dünyanın ağzını kanlar içinde bırakmalı

Bir ömrün olgunlaştıramayacağı

Acemilikler toplamı ve bir çılgın

Boyun eğmedi kendine bile

Seçme zorunda kalmadı yaşamayı

Nasıl bağlanmadıysa yere ve zamana

Bağlanmadı kendine de ömür boyu

Dağlara tırmanan atlar gibi

Suluk soluğa yaşamak istedi dünyayı

Bir şahan gibi bulutlara kurdu

Dumanlı sevdaların yörük çadırını

Sıradan bir gezgin değildi hiç

Dövüşür gibi yaşadı yolculukları

Belki korkusuz sayılmazdı büsbütün

Korkardı korkulara düşmekten zaman zaman

Ve bütün gemileri yakıp

Yollara düşerdi o hep aynı ıslıkla

Mutlu muydu, hiç düşünmedi böyle şeyleri

Umutlardansa nefret etti daima

Hep yanıldı ve yenilgilere uğradı

Ama atıldı yine de yeni serüvenlere

Pervasız acemi, bir çılgın

Soyu tükenen bir bilgeydi belki

Ama bir şey vardı yine de

Başarısız ihtilallerden kendine kalan

Büyük aşklar yolculuklarla başlar

Ve serüvenciler düşer bu yollara ancak

Onlar ki dünyanın son umudu

Soyları tükenen birer çılgındırlar

Ne bir adresleri vardı onların yeryüzünde

Ne de aşktan başka bir sığınakları

Ama yaşarlar dünyanın dört bir yanında

Ölümle alay ederler sanki

Nerde beklenirse ordaydılar

bir kez bile gecikmediler ömür boyu

Onları daima yalnız kılan

Neydi bu yaşam denilen gürültüde

Her dilden bir adları vardı onların

Ama hiçbir ülkenin kimliğini taşımadılar

Sarışındılar belki de esmer

Yani birçok yüzün bileşkesi

Ne altın arayıcısıdırlar

Ne de aylak bir gezgin

Vurulup düşseler de her kuşatmada

Serüvencidir onlar ve hiç ölmezler

Ki onlar hep yalnızdır ve nasılsa

Bulurlar heder olmanın bir yolunu

Onlar ki dünyada

Kahraman olmaya mahkûmdurlar

Sislenen anılar kaldı bize onlardan

Renkleri bozulup duran solgun anılar

Nasıl yazılmalı ki silinip gitmesin

Bulutlar gibi çekilmesin gök boşluğuna

Bileği güçlü ve gözüpek avcılar mıydı

Onları kuşatıp yeryüzü cennetinden atan

Yoksa kendini tüketen hüzünler miydi

Vurulup düştükçe ışığını karartan

O serüvenlerin günlüğü tutulmadı

Yazılmadı o insanların destan şiiri

Parça parça ettirilseler bir kartala

(ki sanırım böyle oldu sonları)

Fışkırır yüreklerinden

Başarısız ihtilallerin yangınları

Dünyanın cesur ulusları yoktu, cesur insanları vardı.

Onlar, aşkın ve hayatın havarileri, büyük serüvencilerdi.

Onlar, bu ihtiyar cadının maskesini parçalamak ve

yeryüzü denilen cenneti bize sunmak istediler. Bütün

ömürleri bu kavgayla geçti. Ne adları vardı onların, ne

ulusları, ne dinleri ne de anıtları.

Ama biz onlar için ölüm fermanları hazırlayıp görkemli

mangalar kurduk. Savaşlar açtık peşpeşe. Kentleri ele

geçirip vahşi bir hayvan gibi avladık. Nerde

görülürse kurşuna dizdik ve süslü kemerler yaptık

onların kafa derilerinden. Biz cellattık ve tarih suratımıza

tükürürken, bir kez bile bağışlanmayı istemedi onlar..

Derler ki, son büyük serüvenci yaralıdır hâlâ...

AHMET TELLİ

 YOLCU YOLUNDA GEREK...

Sana SeLam Getirdim UlubatLı Hasan'dan ...:)

Vakt-i süruru sefa..
Mehter başı,
Hey hey!...
Yelkenleri biçtik,
Yelkenleri diktik,
Herkese selam getirdik Ulubatlı Hasan 'dan..
Vatan bugünlere geldi,
1. İnönü,
Çanakkale,
...
Sonra seneleeer seneleer geçti,
Atatürk'ü hiçe sayanlar çıktı.
Cumhuriyet karşıtları ,
Atalarına küfür edenler.
Kan dökerek ,
Binlerce şehidin toprağın altında onları tuttuğu Vatanı,
Kurduğu Cumhuriyeti kolayca ele geçirmek isteyenler...
Yaşadığımız, tanık olduğumuz süreç, tarihin kayda geçen endişeli sahneleri inşallah savaşla, ayrılıkla, vatanın parçalanışıyla sonuçlanmaz.
Benim içim rahattı bir yere kadar, ancak bu teskere endişe verdi.
Kim için, ne için savaşacağımızı, şehit vereceğimizi bilmediğimiz bir sürece girdik.
Benim iki vatanım tek bir ismim var.
Kırım- Türkiye- " Türk"
Kırım;  Anavatanım işgalde.
Türkiye;  Vatanım önünü göremediğim bir kaosta.
Herkes birbirine zıt, ürkek, korkak.
Yıllar yılı aynı bayrak altında aynı mücadelerde birlik halkım bölünmüş,
Bir şehit haberi geldiğinde ayağa kalkan halk, asker, polis birbirine küsmüş.
Baba ayrı telden anne ayrı, genç ayrı çalıyor.
Susmuş herkes.
Korkuyor.
Korkutulmuş, Sindirilmiş bir 'demokrasi' vatandaşı olmuşuz.
Utanç mı diyeyim, Hezimet mi,
Hangi kelime ifade eder TDK da yok karşılığı inanın...
Benim bu vatanda
Bir inancım var, İslam,
Bir Rabbim var Allah,
Bir ırkım var Türk,
Bir soyum var geçmişi Zafer..
Bir Atam var Atatürk.. Dünyanın imrendiği Ata...
Bunları düşünerek
Ne kaygılanıyorsun? diyorum bazen kendime.
Bunca güzellik sende, senin cennet vatanında,
Allah Zeval verir mi?
Vermez inşallah.
Dua ile, birlik ile yine eskisi gibi birlik olalım diye hayal ediyorum.
Andımızı okuyalım,
Bayramlarda bayrak sallayalım.
Mehteran ile coşalım.
Birlik olalım.
Benim çevrem dar ama, ne kadar ise o kadar fayda dostlarım.
Bir kendimize gelelim.
Bir olalım.
Bizi başka hiçbirşey kurtaramaz.
Dua ile..
Luck..

Elbette Birgün Güler Bize Seneler.

Kerküğün zindanına attılar beni.

Mazlumlar sürüsüne kattılar beni.

Bir yanım dağladılar ateşle annem,

Ne suçum ne günahım yaktılar beni.

Türkmen obalarından göçen anneler

Ne yuvaları kalmış ne de haneler.

Gökkubbeyi sarsar mazlum feryadım

Elbette birgün güler bize seneler.

ZAMAN

Zaman hiçbir şeyi düzeltmez, sadece üzerini örter. 

Sakladığın acılar, bir gün mutlaka ortaya çıkar… 

Herkes zamanı geri alabilmek ister. 

Kimi eski güzel günleri tekrar yaşayabilmek için. 

Kimi yaptığı yanlışları düzeltebilmek için. 

Kimiyse sadece yaşadığını hissedebilmek için ister bunu… 

Gelecekten korkanlarsa, zamanı durdurmak ister. 

Her şey o kadar iyidir ki bunun bozulmaması için çaba gösterirler

Ama kimse şu anın değerini bilenler kadar mutlu değildir. 

Geçmiş de gelecek de onlarladır…

 Bazılarıysa zamanın ta kendisi gibidir. 

Ve her insan, zamanın dünya üzerinde bıraktığı birer yara izidir...

NERGİS - NARKİSSOS - NARSİST

Yunan mitolojisinde Narkissos adıyla sözü edilen, adını narsizme, narkoza, bir çiçek familyasına (nergisgiller) ve bir çiçeğe vermiş olan Narsis (ya da Narkissos), Klasik Mitoloji'deki bir kahraman olup, öyküsünün kaynağı eski Yunanistan’daki Eleusismisterleri inisiyasyonudur.

Narsis’in öyküsü kısaca şöyle anlatılır: Narsis, ırmak ilahı Kephissos ile arındırıcı suların bekçi perisi Liriope’nin oğlu olarak doğar. Bir kahin, ebeveynine Narsis’in dünyada, kendi yüzünü görmediği sürece yaşayacağını bildirir. Narsis bir gün bir su birikintisine dökülen bir kaynağın yanına gelir ve su birikintisine doğru eğilerek oradaki sudan içmeye başlar. Doğal olarak, bu sırada, birikintide yansıyan yüzünü görür. Kendi yüzünü görünce önce şaşkınlığa düşer, sonra kendini hayranlıkla seyre dalar ve kendisine âşık olur. Bu seyirden kendisini bir türlü alamayan Narsis gitgide hissizleşir, dünya yaşamına gözlerini yumar ve bulunduğu yere kök salarak açılmış bir çiçeğe dönüşür. Bu çiçek, güneş gibi, sarı göbekli, beyaz yapraklı, çevresine güzel kokular yayan bir çiçektir. Ölümünden sonra Styx nehrinin sularına katılır.

Narsis’in öyküsündeki sembolizm şöyle açıklanır:

• Narsis’in suda kendisini görmesi ve kendisine âşık olması, yeni üyenin önceden dışarıda aradığı en büyük sırrın, hakimiyet asasının, bilgelik anahtarının kendi içinde olduğunu farketmesini, içindeki “spiritüel tesir” kanalını keşfetmesini simgeler.
• Narsis’in gitgide hissizleşmesi ve dünya yaşamına gözlerini kapamasında, dünyasal isteklerden tümüyle uzaklaşması, başka insanların önem verdiği dünyasal, maddi değerlerin kendisi için artık hiçbir şey ifade etmemesi simgelenir.
• Çiçek ve çiçeğin açılması varlığın “spiritüel tesir”i kendi başına (rehberi olmadan) çekip aktarabilecek duruma gelmesini simgeler. (Çiçek tüm ezoterik ekollerde aynı anlamda kullanılmıştır; nergisin yerini kimi ezoterik ekollerde gül, kimilerinde lotus almıştır.) Aldığını çevresine yayması, rengi ve biçimi küçük bir güneşi andıran nergis çiçeğiyle ifade edilmiştir.
• Aldığı spiritüel tesir, burada, tesirin tüm geleneklerde en çok kullanılan sembolü olan, içtiği su ile simgelenmiştir.
• Ölen çiçeğin ırmağa katılmasında ise, spiritüel tesirin kaynağı ile özdeş olma, spiritüel tesir zincirinin bir halkası olma simgelenir.